Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

γιατι στις

πολυκατοικιες ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΘΟΡΥΒΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ενω το απογευμα ειναι ολοι χαλαροι και αραζουν και ακουγεται μονο κανα μηχανακι.

ΓΡΙΕΣ ΠΟΥ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ, ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΕΡΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΙΑ ΑΠ ΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ, ΠΟΡΤΕΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΝΕ, ΠΑΝΤΖΟΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ, Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΑΝΕΛΕΗΤΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ, Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΠΟΥ ΠΙΑΝΕΙ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΤΣΟΛΟΧΟΝΤΡΟΝΙΟΝΙΟ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟ ΠΑΝΩ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΓΙΑ ΚΑΤΙ(?) ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ(?) ΡΟΥΧΩΝ (???!??! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ), Ο ΑΛΒΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΜΕ ΣΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ - ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΕΝΤΑΣΗ ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΑΣΜΕΝΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 45 ΤΟΥ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΩ

ειδικα οταν κοιμαμαι και ακουγονται ολα αυτα και μπλεκονται με τους εφιαλτες που βλεπω συνεχως, νιωθω οτι εχει κατσει καποιος πανω απ το κεφαλι μου με ενα ΜΠΙΟΥΜΠΙΟΥΠΑΙΧΝΙΔΟ απ αυτο με τα ζωα που κανουν ηχους και παταει ΦΩΝΑΧΤΕΡΟΣ ΑΛΒΑΝΟΣ, ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΓΡΙΑ ΜΕ ΝΕΥΡΑ, ΦΩΝΑΧΤΕΡΟΣ ΑΛΒΑΝΟΣ, ΓΡΙΑ ΜΕ ΝΕΥΡΑ, ΓΡΙΑ ΜΕ ΝΕΥΡΑ, ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ, Ο Π Α Λ Ι Α Ν Τ Ζ Η Σ διαολε ο παλιατζης.

ψοφος. τωρα.

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

between supposed lovers

γιατι τα χρονια περνανε και κοιταζεσαι στις φωτογραφιες και εισαι καπως διαφορετικος ενω ολοι οι αλλοι σου φαινονται ιδιοι. εστιαζεις ομως σε σενα εγωκεντρικο γουρουνι γιατι δεν σε νοιαζει ο διπλα σου ο παραδιπλα ή ο απεναντι.

οταν μπαινεις στο λεωφορειο καθεσαι στην πιο απομακρυσμενη γωνια και αναπνεεις καπως αγχωμενα μηπως τυχον και πεσει στη μυτη σου καμια ασχημια. σταματας το τραγουδι που παιζει στα αυτια σου μολις ακους συζητηση και κοιτας υπουλα μεσα απ τα γυαλια. οταν το θεμα δεν ειναι αρκετα καλο για να σου κεντρισει το ενδιαφερον, ξαναπατας το play και κοιτας με απεχθεια τους αγουροξυπνημενους, τους βρωμικους, τους γερους και τους αλλοδαπους. αν καποιος βηξει, σκουπιζεις δηθεν τη μυτη σου ακαριαια για να αποφυγεις τα σταγονιδια που αιωρουνται.

οταν θα κατεβεις στην επομενη σταση ειναι ωρα να παρατηρησεις σαν χαμενος γυρω σου τον πανικο, να παρεις βαθια ανασα και να αρχισεις το ταξιδι. οχι οχι, κανετε λαθος η πατησιων ειναι απο κει και η αιολου απ την απεναντι. χου φακιν κεαρς. αστο στην τυχη. μην ρωτας. αρχισε να περπατας. ποιος ξερει μπορει να βγεις σε καμια αρχαια αγορα με κατι πνιχτα ουρλιαχτα απο ανυπαρκτα ζωα της νυχτας και ενα φεγγαρι να! να σε κοιταει. δεν θα νιωσεις ωραια? οχι πες μου.

και θα ξεχασεις για ενα δευτερολεπτο ισως και παραπανω εκεινα που σε παιδευουν. μονο που δεν θα ναι τα ιδια με εκεινα τα αβολα πρωινα, τους αρρωστους καυγαδες, τους περιεργους αποχαιρετισμους, τα σεντονια με αστειες ζωγραφιες για ουρανο πανω απ τα κεφαλια μας και τους ηχους της πολυκατοικιας. θα ναι άλλα καλυτερα, ασχημοτερα. μολις ξαναγυρισεις εκει την επομενη φορα ομως θα ναι πιο επωδυνο ή το αντιθετο. το θεμα ειναι οτι εγω στην εκθεση παρ ολο που εβαζα σαλτσες, ειχα καλο βαθμο. αμα το πιστεψεις ο ιδιος, το πιστευει και ο αλλος.

α και ολα αυτα ξερετε.. θα θελα να μεινουν μεταξυ μας